Wie zijn wij

In 2006 besloot Navigators Studentenvereniging Amsterdam dat er een zevende dispuut bij moest komen. Zodoende trok een groep NSA’ers weg bij hun oude disputen omdat ze toe waren aan iets nieuws, iets op wilden bouwen, of iets anders zochten. Zo ontstond dispuut Diogenes, naar de cynicus Diogenes van Synope (412-323 v. Chr.). Hij was nogal een karakter, maar van alle ding die er over hem te zeggen zijn en alle meningen die men kan hebben, zijn we in ieder geval zeker van een paar dingen. Hij was eerlijk, direct, kritisch, schaamteloos, een beetje vies, en stapelgek. Een beetje vreemd dus, maar wel lekker. (Hij schijnt genoeg vrouwelijk schoon om zijn verbannen dan wel ongewassen pink te hebben gewonden, vandaar.) Hij woonde in een ton, hield van de zon, dronk uit een nap en had geen respect voor het oppervlakkige. Hij haatte status en grootdoenerij, zo erg dat hij een rijke man bespuugde en Alexander de Grote weg werd gewuifeld.

Ook dispuut Diogenes is eerlijk, direct, kritisch, schaamteloos, een beetje vies, en stapelgek. Menig Diogeen heeft wel eens of vaker gezegd: “Ik dacht altijd dat ik redelijk vreemd was en de meeste mensen vonden dat ook, maar bij Diogenes voel ik me op een of andere manier heel normaal.” Diogenes is boven alles een dispuut waarin mensen zichzelf kunnen zijn, waarin mensen open zijn, waarin ze oprecht God zoeken en Hem centraal proberen te stellen op hun eigen manier, en een dispuut waarin men de grenzen opzoekt en waar mogelijk, overschrijdt. Ze kringen, borrelen, lachen, maken briljante of hele slechte grappen met een voorkeur voor dubbele lading en de fase die Freud toekende aan het kind van zo’n twee jaar oud. Ze zijn open en direct naar elkaar; in hun grappen, maar ook in hun complimenten en hun waardering. Een compliment van een Diogeen is in ieder geval altijd oprecht.

Tja, wie zijn wij? De buitenbeentjes verenigd, de luidruchtigen, de zotten en de dwazen… zeg het maar. De dingen die genoemd zijn, zijn altijd Diogenes geweest, de mensen veranderen. Ieder jaar neemt de voorafgaande jaren mee, dus ook de lol, de wijsheid en de fouten daarvan. En ieder jaar wordt er weer een stukje gegroeid. Diogenes is in ieder geval bereid om ver te gaan om het beste uit zichzelf te halen. Met dit alles gezegd te hebben, ESTE HILARITAS!